Umutla uyandığım her günün gecesi, bir önce ki günden daha dalgın, daha düşünceli olduğumu farkettim. Ne zaman başarabilirsin diye kendimi avutsam geçmişe baktığımda ilerlediğimi değilde daha derin düşüncelerde buldum kendimi. Gerçekten çabalamaya değer mi ? Mutluluk bir çocuğun yüzünde ki tebessüm değil miydi ? O çocuğu güldürebilen insanlar kaldı mı ?