Zeynep Yücel
@Zeynep1879
Kalbim öyle hızlı atıyordu ki içerdekiler duyacaklar diye korkuyordum;Portekizli beni hiç farketmeden dışarı çıktı.Arabanın kapısının açıldığını duydum...
Artık gülüyordu.Ellerimi bıraktı ve tatlılıkla konuştu.
“Artık gidebilirsin, altın yürekli çocuk...”
“Bazen parayı benim yerime ona verebilirsiniz.Annesi çamaşırcılık yapıyor ve on bir çocuğu var.Hepsi küçük.Anneannem Dindinha yardım için onlara her cumartesi biraz kuru fasulye ve pilav veriyor.Ben de çöreğimi paylaşıyorum,çünkü annem bize,fakir olsak da elimizdekini bizden yoksullarla paylaşmamızı öğretti.”
Yeni bir ev.Yeni bir hayat ve sade ümitler,sadece ümitler.
“Galoria sana biraz meyve salatası ayırmıştı.”
Boğazımdan geçmiyordu.Babam oturup kaşıkla bana yedirmeye başladı.
“Artık geçti,değil mi yavrum?”
Başımı evet anlamında sallasam da aldığım ilk kaşıklar ağzımda tuzlu bir tat bıraktı.Ağlamam kolay kolay geçmeyecekti.