Zeynep Boyraz
@ZeynepBoyraz
9 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
"Bana yorgun, yoksul akşamlar verdin
sevincinde uzadı boynum hep o bilinmez yere
dinmeyen yağmurlardı, bir bulut kesimiydi dudakların
sen mi götürdün, yoksa ben nasıl geldim o bilinmez yere
bir duman bulutuydun sen, bana isyan verdin
tenimde silinmez izler bırakarak, nehirlere nakşolmuş izler
sen değil, senden bana kalanlar mıydı sevdiğim
kokusuna sürdüğün yerlerimde şimdi, nehirlere nakşolmuş izler
son kuşlar döker kanatlarını, bana kanatlar verdin
dilsiz sözler, her biri biraz daha yalnızlığım
ve şimdi uçurumlar sığarken iki öpüş arasına
sensiz ben kime gitsem, biraz daha yalnızlığım"
Orhan Alkaya
"Şu anda istanbul’da olmak isterdim.
mihrabat korusunun dar yollarında seninle
yan yana,yana yana yürümek...
bir de martıların kanatlarından seyretmek istanbul’u.
bir de sen olacaktın yanımda adamım.
bakarken çamlıca´dan mehtaba,
dinleyecektik en güzel aşk şarkılarını.
ve ben senin gözlerinde kaybolurken,
seni seviyorum diye haykıracaktım marmara´ya
şimdi yanımdasın belki ama,
ne mihrabat korusunun dar yollarında,
seninle yan yana,yana yana
yürüyebildik...
ne de bakabildik çamlıca’dan mehtaba
ne de dinleyebildik en güzel aşk şarkılarını
sadece kaybolabildim gözlerinde ama
seni seviyorum diye haykıramadım marmara’ya..."
Özdemir Asaf
"sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini
tutmak isterse..."
Can Yücel
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.
gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...
ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;
gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
gözler ki birer parçasıdır sende ilahın,
gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!
bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden...
hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.
dinmez! gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
dinmez! ebedi özleyişin bestesidir bu!
hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı,
görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı.
Annelik, insanın fiziksel yanına aitti, hayvanlarla paylaştığı tek şeydi, babalık-ruhsallık ilkesi ise, yalnızca erkeğe aitti. Burada o (erkek), dünyasal bağları kırıyor ve gözlerini göğün daha yüksek katlarına çeviriyordu.
Sayfa 27
