Sevgili Emma, Mutluluğu, birbirini sevecek kişilerin birlikteliği sonucuna bağladın. Etrafındaki her bir kişiyi kendince uyumlu addederek aralarını yapmaya kendini adadın. Bunu yaparken gözden kaçırdığın şeyler vardı. Şahısları içindeki gizli kalmış sınıfsal katmanlarla değerlendirdin. Bunun yanlış bir işleyiş olduğunu fark edemedin. Bir de kişiler, sen ne kadar çabalarsan çabala senin ittirmenle sevgi bağına ulaşamayabilirler. Başarılı olduğun bir taraf vardı ancak bu genele yayılamazdı; öyle de oldu. Yaptığın fedakârca değildi ama iyi niyet üzerineydi. Seni yine de sevdim... Az kalsın kendini ıskalıyordun başkalarına yardımcı olacaksın diye. Neyse ki farkına vardın da kendini doğru olana yönlendirebildin. Bazen başkalarının hayrına olacak işleri gerekmediği halde safi niyetle yapmaya istekli oluruz; ancak kendimizi geri plana atarız. İyilik yapılmalı elbette ama önce kendimiz için kendi iyiliğimiz için bir adım atalım, gerisi kendiliğinden gelecektir. İyi olmak iyilik yapmak iyiliğin yapılmasına yardımcı olmak ancak sınırlı bir çerçeve üzerinden anlam kazanır. Bazı görünmez yapıdaki insanların farkındalığını bizlere aktardığın için teşekkürler. Sevgilerimle...

EmmaJane Austen · Can Yayınları · 201814,2bin okunma