Karasafraya benzediğimizi düşünüyordum.
Tam kurdun saatinde, gökyüzünün bu solgun ve buzlu belirsizliğinde, az rastlanır bir melankolyayız biz, ikimiz.
Yüreğimiz öyle bir dağlandı ki ben artık konuşacak söz bulamıyorum. Kelimelerim artık benim için bile yeterli gelmiyor, dilimde hep ah vah susmak da acıtıyor konuşmakta...