Sabahı zor ettiğim gecelerde, kimsenin umurunda olmadığım her dakika, vazgeçtim ben. Vazgeçtikçe eksildim. Kendimi kaybettim. Üstelik değmeyen onca insan için. Hata mi ettim bilmem ama kendimden çok düşündüm herkesi. Eskiden kendimi açıklayabilirdim. En azından çabalardım. Ama bundan da vazgeçtim. Şimdi bir cümle bile kuramayacak kadar karışığım. Sustukça da birikiyor içim de kelimeler. Söyleyemediğim her şey çığlık çığlığa içimde. Artık daha az uyuyor. Daha az konuşuyor. Sürekli içimde birileri göğsüme yumruk atiyormuş gibi hissediyorum. Bakın anlatacak çok şey var ama değişecek hiçbir şey yok. Vazgeçtim..