Benim çocuğum yok, tv seyretmem, Tanrı’ya inanmam…İnsanlar hayatlarının daha kolay olması için bu patikaları seçerler.Çocuklar , kişinin kendisiyle yüzleşme acılı görevini ertelemesine yardım eder, torunlar da bunu sürdürür.Televizyon, boş hayatlarımızın hiçliğinden yola çıkarak projeler inşa etmek gibi bitkin düşürücü bir zorunluluktan bizi uzaklaştırır ; gözleri aldatarak, ruhu anlamın büyük işinden kurtarır.Tanrı ise , memeli soyumuzdan gelen kaygılarımızı yatıştırır, zevklerimizin günün birinde son bulacağı yönündeki dayanılmaz kesinliğe dayanma gücü verir.Dolayısıyla , ne gelecek ne soy sop varken , saçmalığın kozmik bilincini sersemleştirecek piksellerim yokken , sonun kesinliği ve boşluğun öngörüsü içindeyken , kolaycılık yolunu seçmediğimi sanırım söyleyebilirim.