Hayat şu an için dudaklarımın önündeki zafer dolu bir kadeh gibi fakat içinde bazı acılar da olmalı; her kadehin içinde vardır. Bir gün ben de kendi acımın tadına bakacağım.
Bulutları, yıldızları, Ay'ı ve Güneş'i içine sığdıran gökyüzü bir türlü sığamayışımızı izlerken ne düşünüyordu? Saldırgan bir kötülük. Galaksiye sonsuz zaman ve mekân sığıyordu, biz bir avuç aptal kendimize dünyayı dar ediyorduk.
İsmim Nova, aklı beş karış havada bir insanım. Kendimle ilgili söyleyebileceğim tek şey bunlar olurdu. Çok değil, bir süre önce bu kadardım. Bir damla kadar.
Damla yağmur olup okyanusa karışana kadar.
"Beni çağırmak için kanını akıtan sen misin Gökyüzü Tannçası?"
𝐵𝑒𝑛𝑖 𝑐𝑎𝑔ı𝑟𝑚𝑎𝑘 𝑖𝑐𝑖𝑛 𝑘𝑎𝑛ı𝑛ı 𝑎𝑘ı𝑡𝑎𝑛 𝑠𝑒𝑛 𝑚𝑖𝑠𝑖𝑛 𝑆𝑢 𝑉𝑎𝑟𝑖𝑠𝑖? İlk karşılaşmamızda bana bunları söylemişti. Onun ruhuna kenetlenmeden hemen önce.