Zeynnppp
@Zeynnnppp
Hayatın amacı kendine varmaktır. Oysa herşeye yaklaşır, her yere varır, bir tek kendinden uzak kalır insan. Her yeri, her şeyi keşfeder ama kendine kıpırtısız duran okyanuslardan haberi bile olmaz. Rumi.
Sevgi sizden her zaman istenen bir şeymiş gibi yaşamaya devam ederseniz onu her şeyde bulursunuz. Metrodaki bütün yabancılarda, üç buluşmalık bir ilişkide, altı yıl süren ve neredeyse "o" olduğuna inandığınız aşkta ve diğer her şeyde. Bütün bu farklı sevgiler eşit derecede önemli gelmeye başlar.
Sevgiyi kaybetmenin acısı, kalbinizin kapanmasının acısıdır.... Olduğunuz gibi sevilebilir olmadığınız fikrinin benimsenmesidir.
... Sevgi "elde ettiğiniz" bir şey değil, tecrübe ettiğiniz bir şeydir ve bu değiş tokuş her iki tarafın eşit, dürüst ve istekli katkısını gerektirir. Sevgi kimsenin sizin için yapmaktan sorumlu ya da hayatta size borçlu olduğu bir şey değildir.
Sevgiye ulaşmaktan onu vermenin öncüsüymüş gibi bahsederiz. Sanki almadan vermek bizi zayıf kılacakmış gibi. Saygıdeğer hiçbir insan sevgisine karşılık vermeyen bir insana nazik ve sevgi dolu davranmaya devam edemezmiş gibi. Sevgi dolu olmak, güçlü, dürüst olmaktan ve bazen dönüp gitmektense adanmış olmak demekmiş gibi.
Sizi sevmeyen birini buna ikna edemezsiniz.
Toplum, dışarıdan motive edildiğimizde serpilip geliştiğimize inanmayı sever. En azından kapitalizm böyle işler, insanlar bu şekilde iktidarda kalır, biz bu sayede küçük kalırız. İnsanlar kurban olduklarına inandıklarında güçlerini kaybederler.
...
Hiçbirimizin mutlu hayat garantisi yok. Anlam istiyorsak onu kendimiz yaratmalıyız. Huzur istiyorsak acı çekmenin bir amacı olduğunu bilmeliyiz.
Bazen herhangi bir şeyi atlatmanın en iyi yolu onu unutmak konusunda çaba harcamaktır.... Unutmanın en iyi yolu hayatınızı yeni ve daha iyi şeylerle doldurmaktır. Beklemediğiniz, bilmediğinizi bilmediğiniz, hoşunuza gideceği aklınızın ucundan geçmemiş şeyler.