Hayatın amacı kendine varmaktır. Oysa herşeye yaklaşır, her yere varır, bir tek kendinden uzak kalır insan. Her yeri, her şeyi keşfeder ama kendine kıpırtısız duran okyanuslardan haberi bile olmaz. Rumi.
Kaderi bilemem. Ama bizim olan şeylerin zihinsel ve duygusal olarak onlara yapışmamızı gerektirmediğini biliyorum. En iyi şeylerin asla zorlama olmadığını, ültimatomlardan yaratılmadığını, bizi aylarca ya da yıllarca sersemletip onları sorgulamak zorunda bırakmadığını da.
...vazgeçmek bir insana hayatımızdan çıkma izni vermekle ya da bizi artık sevmediklerini ilan etmekle ya da temelli dönüp gitmekle değil, bunu çoktan yaptıklarını kabullenmekle ilgilidir.
...insan onu öldüren şeylerden, vazgeçmek ölüm gibi gelirken nasıl vazgeçebilir... " Bir şey olacaksa olur, " ve "istiyorsan almak için bir şeyler yapmalısın," arasında nasıl karar verilir...
Bizi dağıtan, neyin doğru olduğunu en başından beri bildiğimizi ama bir şeyin erken uyarılara kulak vermemizi önlediğini fark ettiğimiz an aldığımız son darbe olur.... Karanlığı keşfetmenize izin veren ama geri dönme zamanı gelince size acı veren bir bedende ve dünyada yaşamak ne kadar güzeldir. İçine girene ya da içinde çok fazla yol katedene kadar hiçkimsenin bize bundan bahsetmemesi ne büyük çılgınlıktır.