İnsan bir gece ansızın yorulurmuş sevgilim,
bunu bana sen öğrettin.
Sana seni sevdiğim dilimle sitem etmeyeceğim.
Çünkü insan en çok sevdiğine kıyamazmış,
en çok sevdiğinin bıraktığı yerde kanarmış.
Sen hep kalbimin en kuytu köşesinde dur istedim.
Kimse dokunmasın istedim sana.
Bir rüzgâr sert esmesin yüzüne,
bir keder ilişmesin gözlerine.
Hatta bazen kendimden bile sakladım seni.
Pamuklara sarıp ömrümün ortasına koydum.
Bir çocuk gibi korudum.
Bir dua gibi taşıdım.
Her gün biraz daha büyüdün içimde.
Öyle büyüdün ki sevgilim,
bir süre sonra sana yer açmak için
kendimden eksilmeye başladım.
"Bir kalp ancak bu kadar sever," dedim.
Meğer yanılmışım.
Çünkü sevgi büyüdükçe insan küçülüyormuş bazen.
Öyle bir ihtimal olsaydı isterdim ki,
evrendeki bütün acılar birleşseydi de
senin payına düşeni ben taşısaydım.
Sen gülerken ben yorulsaydım.
Sen uyurken ben nöbet tutsaydım.