Anlarsın
İnsanlar görürsün gündüz vakitleri
Çalışmaktan elleri nasır tutmuş
Ölüme benzeyen soğuk yüzlü insanlar
Mevsimler gelir gözünün önüne
Mavi bir deniz gibi huzur verir insana
Bir aydınlık ışık gibi geçip gider
Gözlerinin önünde filim şeridi gibi
Bir aşk gelir bulur seni
Zamanını bir türlü tayin edemediğin
Gerçekten de daha gerçek bir aşktır bu oysa ki
Bir soğuk ruzgar eşliğinde çalar kapı
O anda sen unutmaya başlarsın
Unutulmayacak olan her ne varsa kainatta
Kendini unutursun
Yaşamayı unutursun
Gündüzü geceyi unutursun
Şiiri heceyi unutursun
Hatta ve hatta ölümü bile unutursun
Bir onu unutmasın
Bir de onun muhteşem hatırasını
Sevdiğinde her şey bir şey olurmuş
Bunuysa yalnızca sevdiğinde anlarsın
Sevdin mi????
Sevdi mi güzel sevmeli, derin sevmeli, yürekten sevmeli insan.
Sevdi mi, acele etmeden, usul,usul ağır, ağır hissede hissede sevmeli bazen bir çocuğun başını okşar gibi bazen bir menekşeyi dalında koklar gibi.
Sevdi mi büyük sevmeli; sınırsız sevmeli,uçsuz bucaksız sevmeli.
Sevdi mi adam gibi sevmeli; öyle içten, öyle kusursuz, öyle katıksız, öyle temiz.
Sevdi mi herkes gibi değil de kendi gibi sevmeli başkasına gerek duymadan kendi başına sevmeli kımseye özenmeden benzemeye çalışmadan kimseyi kıskandırmadan içinden nasıl gidiyorsa o şekilde sevmeli.
Sevdi mi ümitsizce sevmeli kimi zaman bir yağmur yağarken kimi zaman bir akşam güneşi batarken sevmeli yağmurun yağışındaki güneşin batışındaki o muhteşemliği yaşarcasına sevmeli.
Sevdi mi ulü orta değil gizli sevmeli sevgisini içinde saklayarak yüreğinde yaşayarak sevdiğinden başkasyıla o mukaddes sevgiyi paylaşmayarak sevmeli.
Sevdi mi öyle sevmeli insan herkes ölüm derken herkes ölmeyi göze alırken o vakit insan sevdiği için yaşamayı seçmeli
Sevmek sana benzer
Sevmekle başladı her şey
Sevmekle kalem etmeye başladı lal olan diller
Sevmekle hissetmeye başladı karanlık gönüller
Kuruyan ağaçlar sevmekle yemyeşil bir hale büründü
Uzaktaki yollara sevgiyle bakınca ardından ziya göründü
Sevmekle mahzun gül birdenbire tomurcuğa durdu
Mecnun leylasını sevdiği için çöller mecnunun yurduydu
En acımasız en bencil insanlar sevmekle merhametı hatırladı
Sonra yağmur dünyamıza sevgiyle damla damla yağdı
Toprak kendi lisanında sevdiği için yağmura bağlandı
Sevmekle en aşılmaz engeller nasıl da bir bir aşıldı
En imkansız sevdalar onu sevmekle bir başka mana kazandı
Sevmekle karabulutlar dağıldı ardından bir güneş ufuktan doğdu
Ve nihayet ben gerçek bir insan olduğumu onü sevmekle hatırladım
Sen sevdiğin kadar insanmışsın bunu da seni sevdikçe anladım