"Hiçbir şey öğrenemedin mi daha, ölüm kapındayken bile? İkide bir onu rahatsız edeceğim, bunun canını sıkacağım diye düşünmesene. İnsanların hoşuna gitmiyorsa şikayette bulunabilirler. Şikayet edecek cesaretleri yoksa bu onların sorunu."
Onlara aldırmayıp delice davranmalıydım...Ukte Kalmak..
Piyanist olma hayalini unut, yavrum. En iyisi hukuk okumak, geleceğini garantiye alacak meslek bu.
Veronika, annesinin gerçeği görecek ölçüde hayat deneyimi olduğuna inanarak, onun dediğini yaptı. Liseyi bitirdikten sonra üniversiteye gidip iyi bir derece hukuk diploması aldı. Ama sonuç olarak bir kütüphanede iş bulabildi.
"ONLARA ALDIRMAYIP DELİCE DAVRANMALIYDIM." Ama pek çok insan gibi o da bunu çok geç anlamıştı.
Bir insanla aynı odadayken, o insan hiçbir şey söylemezse, sinir bozucu, gergin, dayanılmaz bir durum doğar.
Belki de hayatın anlamı mutlu olma arayışıdır!..
İnsanların mutluluk olasılığı ne kadar yükselirse, mutsuzlukları da o kadar artıyor demek.
İnsanlar ancak koşullar buna el verdiğinde delirme lüksüne sahiptirler.