Kitabı okumam uzun sürdü biraz ama akıcı olmamasından değil( aksine oldukça akıcı ) daha çok anlamlandırmaya çalışmamdan. Yazarın vermeye çalıştığı mesaj aslında gittikçe hepimizin körleştiği galiba ve herkes çıkarı uğruna birbirini ezip geçebiliyor. Ölüm , acı , aşk , sevgi , mutluluk bunlar o kadar değer kaybetti ki ve bu asıl körlüğümüz. Ve kitapta dikkatimi çeken bir başka nokta da ki bu çok hoşuma gitti , yazar hiçbir karakterine ismiyle hitap etmemiş , hep bir takma isim. Doktor, onun karısı , birinci kör vs vs... Bundan şunu anladım, kim olduğunuzun bir önemi yok isminizin cisminizin makamınızın mevkinizin hiçbir önemi yok , yüreğiniz körleşince herkes birer canavara dönüyor, tek tip birbirinin aynısı canavarlar.. Son olarak kitabın tek beğenmediğim noktasından da bahsetmek istiyorum sonu, sonu çok daha farklı bitebilirdi yani ben kitabı kapattığımda kafamda soru işaretleri kaldı ve bu çok üzdü beni...