Zey
@Zeynps
Melancholy without hope
Bir solukta okudum kitabı. Stefan Zweig farkı zaten , adamın dili o kadar akıcı ki. Kitabın içeriğine gelince , insanoğlunun yapısında var galiba erişemediği şeyi kutsamak. Aşık olmak. Bir insana o kadar süre takıntılı kalmak , o seni sevmese de unutamamak , o seni unutsa da onun en ufak ayrıntısını bile kafanın içinde işkence gibi duyumsamak. Çok zor duygular bunlar. Karşılıksız olan herşey çok zor . Ama aşkın tanımı da bu ya kavuşamazsan aşk oluyor...
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,9bin okunma
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sahi elini attığın herşeyi yakmak nasıl bir duygu? Bu güneşe mi has bir özellik? Ya da ateşe ? Ya da insana da ait bir özellik mi? Mesela haklıyı görmezden gelince o haklı olan herşeyi yakmış olamaz mısın? Seni seven bir kalbi kırınca o insanı yakmış olmaz mısınız ? Kötülük yapınca kendi vicdanınıza bir alev atmış olmaz mısınız?
Kitap çok iyiydi. Okurken çok keyif aldım , yine her zamanki gibi sorular sordum kendime , cevabını buldum mu hayır. Ama şeyi farkettim okurken , her ne olursa olsun iyi ki kitaplar var hayatımızda , iyi ki ben bir kitap aşığıyım.
Kitabı okurken hep kendi hayatımı sorguladım. Ne kadar seviyorum yaşamımı, ne kadar haz alıyorum? Ne amaçla yaşıyorum ?Yaşamımdaki şeylerin , insanların , sağlığımın, sevdiklerimin , beni sevenlerin ne kadar bilincindeyim? Şükür kavramına ne kadar yakınım, isyan kavramından ne kadar uzağım? Bugün ölmeyi düşünsem , yarın ne kadar pişmanım? Hayatımda yaşamam gereken eksik olan , eksikliğini hissettiğim şeyler için ne kadar çaba harcadım? Ufacık bir sorunda arkamı dönüp gittiğim herşey , herkes gururumdan ne kadar üstün?
Böyle daha bir çok soru sordum kendime. Ve şunu anladım, yaşam çok kısa ya da çok uzun bu göreceli bir kavram bunun hakkında yorum yapamam. Ama yaşam bizim yaşamamız için var , ve sıkıca bağlanmamız gereken , mutlulukla sürdürmemiz gereken güzel bir ömrümüz var . Kıymet bilelim.
Kitabı okumam uzun sürdü biraz ama akıcı olmamasından değil( aksine oldukça akıcı ) daha çok anlamlandırmaya çalışmamdan. Yazarın vermeye çalıştığı mesaj aslında gittikçe hepimizin körleştiği galiba ve herkes çıkarı uğruna birbirini ezip geçebiliyor. Ölüm , acı , aşk , sevgi , mutluluk bunlar o kadar değer kaybetti ki ve bu asıl körlüğümüz. Ve kitapta dikkatimi çeken bir başka nokta da ki bu çok hoşuma gitti , yazar hiçbir karakterine ismiyle hitap etmemiş , hep bir takma isim. Doktor, onun karısı , birinci kör vs vs... Bundan şunu anladım, kim olduğunuzun bir önemi yok isminizin cisminizin makamınızın mevkinizin hiçbir önemi yok , yüreğiniz körleşince herkes birer canavara dönüyor, tek tip birbirinin aynısı canavarlar.. Son olarak kitabın tek beğenmediğim noktasından da bahsetmek istiyorum sonu, sonu çok daha farklı bitebilirdi yani ben kitabı kapattığımda kafamda soru işaretleri kaldı ve bu çok üzdü beni...
