Evet annem… Bekledim, beş sene bekledim, okuldan eve geldiğimde mağara gibi karanlık, perdeleri çekili evden dışarı, güneşe bir yürüyüşe bile çıkaramadım onu. Sulu bir televizyon programına olsun güldüremedim. İş bile yaranamadım. Ne resimleri tasnif etti ne mektupları.
Bir gün uyanıp onu yine burada, yanımda bulacağımı düşünmeden edemiyorum; zaman bir şekilde büzüşecek ya da ikiye katlanacak ve onun yaşadığı, nefes alıp verdiği âna geri döneceğiz sanki