Kalabalıklar içindeyim ama ben karanlıktan bir kimseyim. Kimse göremez beni içimdekinden, duyamaz titreyen sesimi kargaşadan, tutamaz yaralı elimden incitmeden.
İçimde kocaman bir deniz; her gün biraz dolar içime, her gün biraz engel olur nefesime.
Dem vuruyorum acıya, acımadan.
Aldırış etmiyorum eski günlere,
Gitmek nedir bilmeyen hüzünlere.
Hiç kimseyi düşünmüyorum,
En çok da kendimi.
Kuytularda bekliyorum seni,
Beklediğimden bile bihaber.
Beni kimse görmüyor,
Bense kimseyi aramıyorum.
Benim en büyük mevzum sendin. En kızgdığım, en kırıldığım... Sen, benim kendimle olan en büyük kavgamdın. Geçip gidiyor sandım acım. Zaman zaman hafifliyordu sancısı fakat geçmek nedir bilmiyordu. Sonra, öylesine bir günde, anladım ki alışıyormuşum. Alıştıkça daha çok acıyormuş canım. Ve ben, bunu bir türlü aşamadım.