Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın
Sabahlara kadar kurallar konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanat
Dokunarak uçalım.
parçaların buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.
Ne zamandı bilmiyorum.
yaşadıklarından sana kalan tortu,
seni olduğun yere çakan,
olduğun yerde fırtına koparan korku.
kendi sarmalında döndün, döndün,
sanma ki daha dönmeyeceksin
kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun.
Su sessizleştiğinde kendi yolunu bulurmuş,
İnsan da dinginlikte kendi gerçek "yolunu" buluyor, neye ihtiyacı olduğunu son anlarda, tüm yollardan sonra anlyor.
Arayışların sonunda asıl evin zaten içinde olduğunu fark etmek ne güzel?
Zaten her şey sanki ona çıkıyor...