Züleyha
@Zlyha9
𝓞 ︎♡
61 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Adından da anlaşıldığı üzere baş karakterimiz olan Veronika, dışarıdan bakınca her şeyi yerinde gibi görünen ama içten içe boşluk hissiyle yaşayan güzel bir genç kadın. Hayatına son vermek istedikten sonra gözlerini bir akıl hastanesinde açıyor ve aslında yaşayacak çok az zamanı kaldığını öğreniyor.
Ölümü beklerken hiç de beklemediği bir duyguyla karşılaşıyor ve ilk kez gerçekten yaşamayı, hissetmeyi ve kendi sınırlarını sorgulamayı başlıyor. Bu noktadan sonra da akıl hastanesinde tanıdığı insanlarla bağ kurmaya başlıyor ve yabancısı olduğu bir duyguyu daha tadıyor; aşk.
“Yaşıyor muyuz, yoksa sadece gün mü geçiriyoruz?” Sorusunu aklımıza iliştiren bir kitap oldu.
Açıkçası kitabı okurken Veronika için endişelendiğim yerler oldu. Onun ölümünü onunla birlikte bekledim diyebilirim. İnsan öleceğini bile bile ölümü nasıl bekler? Öleceğini bilen bir insan onu beklerken kaç kere ölür? Beklemek değil midir insanı yıpratan? Veronika bu süreçte istemeden de olsa içindeki farklı personaları buldu ve onları sevmeye başladı. Ve tabi ki aşk da kaçınılmazdı…
Günün sonunda ölümün Veronika’yı bulmamasına mutluyum. Genç bir hayat, hayata döndü ve bu dönüş umut doluydu.

”Ancak dünyada bazı şeyler var ki, nereden ve nasıl bakarsak bakalım herkes için geçerlidir. Örnekse, aşk…”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap 26 yaşındaki Adelaide’in Amerika’dan Londra’ya taşınıp orda kendine yeni bir hayat kurmasıyla başlıyor diyebiliriz.
Çocuk yaşta erkek arkadaşı tarafından istismara uğrayan ve aile içinde de çeşitli psikolojik rahatsızlıklara sahip bireylerle büyüyen Adelaide, yetişkin hayatında geçmişin gölgesini üzerinden atamayan; bu travmaların izlerini her adımında taşıyan bir karakter olarak karşımıza çıkıyor.
Hayatının dönüm noktası ise bir flört uygulaması üzerinden tanıştığı Rory ile başlıyor diyebiliriz.
Ah Rory ah… Senin kadar manipülatif bir insanı daha önce hiç tanıdım mı acaba????
Kızı sürekli eski ilişkisiyle kıyasladığı yetmezmiş gibi yüzüne karşı da bunu söylemesi… Dayak istiyorsun Rory. Bir noktadan sonra Adelaide’e kendini yetersiz hissettirip onu yalnızlaştırması da cabası. Ama Rory’ye sorsan Onu yüzüstü bırakanın Adelaide olduğunu söyler.
Asıl mesele şu ki, Rory ve Adelaide gibi insanlar dünyada gerçekten var ve maalesef bazı hikâyeler kitapta yazanlardan çok daha kötü sonuçlanabiliyor.
Adelaide kızdığım nokta şu ki Rory’yi en az yüz kere falan uzay boşluğuna fırlatması gerekirdi. Ama insan birini gerçekten sevdiğinde bazı şeyleri tolere edebileceğini sanıyor ve günün sonunda en çok yarayı alan da yine kendisi oluyor.
İlişkilerde fedakarlık iki taraflı olunca kıymetlidir. Her ilişkinin bir alma-verme dengesi vardır ve bu denge her iki taraf için de geçerlidir. Bu dengeyi sadece tek taraf sağlamaya çalışırsa, o ilişki artık bir ilişki olmaktan çıkar ve maalesef bitmeye mahkum olur.
Yine de kitabı bitirdiğimde yüzümde oluşan gülümsemeden mutluyum. Zehirli sarmaşıklardan arınmış bir kadının huzuru, son sayfalarda iyi hissettirdi.
“Yüreği o kadar büyük yara almıştı ki bu acıyı saklayacak yeri kalmamıştı.”
Sevgili Arminuta..Duygu ve Düşünce
Hiçbir yere ait olamayan, evini bulamayan ve “anne” kelimesini benimseyemeyen henüz 13 yaşındaki Arminuta…
Yalnızlığında, çaresizliğinde, yaşadığın kırgınlıklarda ve her ne olursa bir ümit olan bekleyişinde sana eşlik etmekte duygusal olarak en az senin kadar çakıldım. O içine sıkıştığın yalnızlıktan seni çekip almak ve hak ettiğin güzelliklere kavuşmanı sağlamak istedim.
Kitabı okurken ya bu kız daha 13 yaşında bir durun diye çığlık atmamak için nasıl zor durdum anlatamam. O yaşlardaki hayal kırıklıkları bir ömür unutulmaz bilirim.
Arminuta adına sevindiğim bir şey var ki o da bir kız kardeşe sahip olmuş olması. Onca kardeş içinden koruyup kollamak istediği, dertleşmek için yanına gittiği ve gerçekten benimsediği bir kardeşe sahip olmuş olması benim de okurken derin bir nefes almamı sağladı. Kuz kardeş bağını yaşamış ve bilen biri olarak onun yalnızlığına serpilmiş bir su gibi geldiğine eminim.
Yine de sevgili Arminuta, “sen kötülüklerle dolu bir dünyada meydana geldin ama bu kötülüklerden güzellikler doğacak.” Ben de buna inanıyorum.