Zeynep Sude
@Zsudetuzz
"Cenab-ı Hakk'ı bulan, neyi kaybeder? Ve Onu kaybeden, neyi kazanır?"
"Onu bulan herşey'i bulur; Onu bulmayan hiçbir şey bulmaz, bulsa da başına bela bulur."
50 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Nefes aldığı her dakika, otların kokusu, yüzüne vuran serin hava öyle kıymetliydi ki: insanların uzun yılları, ziyan edecek zamanları, bir türlü geçmek bilmeyecek kadar çok zamanları olduğunu düşündü, oysa kendisi her saniyeye sarılıyordu şimdi.
BÜYÜLENDİM!
Ben her zaman bir serinin son kitabının gereksiz ve eksik eklemelerle dolu olduğunu düşünür ve son kitabında hayal kırıklığına uğrardım. Ama bu kitap bambaşkaydı. Serinin en sevdiğim kitabı oldu.
Harry Potter serisine başlamadan önce insanların neden bu kadar sevdiğini anlayamazdım, çocukça gelirdi. Ama sanırım artık anlıyorum İlk kitaplar benim için sıkıcıydı çünkü ilk filmlerini izlemiştim. Ama daha sonradan ilk olarak kitabını okumaya başladım ve işin rengi değişti.
Kitaplar akıcı olsa bile bazı yerlerinde sıkıldım çünkü yazarın gereksiz uzattığını düşünüyorum. Belki de bu yüzden 
Harry Potter ve Ölüm Yadigarları favorim oldu; çünkü kitabı başından sonuna kadar heyecanla, elim ağzımda okudum. Hiç sıkılmadım diyebilirim. Okurken hayret nidaları koymadan edemedim.
Ayrıca başlarken ergenlerin aşk maceralarının ön planda olmaması temennim olumlu sonuçlandı; beklediğim gibi bir aşırılık yoktu çok şükür.
Spoiler:
Tüm sevdiğim karakterlerin ölümleri beni çok üzdü. Bu kadar yoğun duygular hissettiğim az sayıda kitaptan biriydi. Üzüntü, merak, heyecan, sevgi, panik, stres, öfke...
Dobby, Fred, Lupin, Tonks — çocuğunun Harry ile aynı durumdan muzdarip olacağını okuduğum an içim parçalandı — Colin, Deli-Göz… Eminim ismini unuttuklarım vardır, hepsine canım yandı.
Snape… Anılarını okurken gözlerimin dolmasını engelleyemedim. Tamamen haklı değildi tabii ama içimde bir sempati uyandırdı. Harry’nin çocuğuna onun ismini vermesi ise çok anlamlıydı.
Neville favori karakterlerimden biriydi ve hakkını tamamen verdi. Ailesi için, arkadaşları için yaptıkları paha biçilmez...
Büyük şok yaşadığım az sayıda kitaplardan biriydi yine. Harry’nin ölüme giderken hissettiklerini yazar gerçekten çok başarılı bir şekilde aktarmış; tüm duyguları hissettirdiği gibi yine hissettirdi. Ağzım açık okudum.
Bu evrene
Harry Potter ve Ölüm Yadigarları favorim oldu; çünkü kitabı başından sonuna kadar heyecanla, elim ağzımda okudum. Hiç sıkılmadım diyebilirim. Okurken hayret nidaları koymadan edemedim.
Ayrıca başlarken ergenlerin aşk maceralarının ön planda olmaması temennim olumlu sonuçlandı; beklediğim gibi bir aşırılık yoktu çok şükür.
Spoiler:
Tüm sevdiğim karakterlerin ölümleri beni çok üzdü. Bu kadar yoğun duygular hissettiğim az sayıda kitaptan biriydi. Üzüntü, merak, heyecan, sevgi, panik, stres, öfke...
Dobby, Fred, Lupin, Tonks — çocuğunun Harry ile aynı durumdan muzdarip olacağını okuduğum an içim parçalandı — Colin, Deli-Göz… Eminim ismini unuttuklarım vardır, hepsine canım yandı.
Snape… Anılarını okurken gözlerimin dolmasını engelleyemedim. Tamamen haklı değildi tabii ama içimde bir sempati uyandırdı. Harry’nin çocuğuna onun ismini vermesi ise çok anlamlıydı.
Neville favori karakterlerimden biriydi ve hakkını tamamen verdi. Ailesi için, arkadaşları için yaptıkları paha biçilmez...
Büyük şok yaşadığım az sayıda kitaplardan biriydi yine. Harry’nin ölüme giderken hissettiklerini yazar gerçekten çok başarılı bir şekilde aktarmış; tüm duyguları hissettirdiği gibi yine hissettirdi. Ağzım açık okudum.
Bu evrene
Tuhaf bir şey bu Harry, ama belki iktidara en uygun olanlar, onu hiçbir zaman elde etmeye çalışmamış olanlardır.
Maalesef öyle :|
Dolu midenin yüksek moral, boş midenin ise didişme ve sıkıntı anlamına geldiği gerçeğiyle ilk yüz yüze gelişleriydi bu.
