Dünyevi bakış açısı ile hareket eden kimse dünyayı kendine ait sanırken bir yandan da kendini ona muhtaç ve mecbur hissetmektedir. Böylece katılanılmaz biçimde dünyanın arkasına düştükçe doyumsuzluğu çoğalmakta, dünyaya karşı ihtirası artmaktadır.Bu bir açgözlülük kısır döngüsüdür ve aynı düzlem içinde kaldıkça çaresini bulmak imkansızdır.
Müslümansa dünyaya müstağnidir. Dünyanın ardından koşmaz.Kendisini dünyaya mecbur, mahkum, muhtaç hissetmez.Dünyaya yüz vermediği için dünya onun ardından gider.