Okuduğum ilk Tarık Tufan kitabı. Nasıl anlatsam; yalnız, hüzünlü, acıları olan, dramatik kahramanlar... Hayal Meyal’in kahramanı kendini hayattan öyle kamufle etmiş ki yazar ona bir isim bile vermemiş! Zaten kahraman derken bile oturmuyor ağzınıza Birlikte büyüyen iki arkadaş mahalle yakıştırmaları ve aileler uygun bulduğu için nişanlanıyorlar. kızın kafasındaki baba figüründe bazı eksikler var ve bu durum ilişkilerine yansıyor. Esas oğlan korkuyor, ayrılıyor, kız alıp başını gidiyor. Esas oğlan, ailesi ve mahalleli tarafından ‘kötü çocuk’ ilan ediliyor, mahalleyi terk ediyor. Gel zaman git zaman kansere yakalanıyor. Sonra mı? Hadi be dedirten iki damla gözyaşıyla son sayfayı da çeviriyorsunuz işte.