PEMBE PAPATYALAR
Bugün yine seni düşündüm
Boylu boyunca uzanıp
Solgun acıların kısık alevine
Radyoda inleyen bir ney sesi
Tutup kolundan, karşıma getirdi Yıllar önce içinden kaçtığım kafesi
Ve aklımda ılık bir acı
Ilk günkü gibi
Çıkageldin kafesten, oturdun yanı başıma
Siyah şalın omuzlarında
Omuzlarında ebemkuşağının bütün renkleri
Elinde müsvette yüreğim
Uzattın bana doğru
"Al" der gibi
Duvar dibinde açmış pembe papatyaları gösterdin
Hatırladım ne kadar sevdiğini
Bugün çok sert esiyor hatıralar
Akşamdan kalma gürültülü bir lodos alnımda
Şakaklarımda ince bir sızı
Dünü anımsatan, yarını unutturan yük
Moladayken içimde keşif sürüyor
Maraton koşan düşüncelerim derece peşinde
Her biri ayrı kulvarda bitmeyen bir yarış
Hafızam paramparça
Bir fırtına gibi savuruyor içimi
Sallıyor ruhumu derinden
Kaybolmuş mozaiğin bildiğim parçaları
Kambur bir sokağı andırıyor
Ağır aksak yürüyor yollar
Üstelik beynine kan gitmiyor güneşin
Merdivenlerden düşüyor acemi aydınlıklar
Karanlıkta kalıyoruz
Arkadaşlar oralı değil
Herkesin elinde çöp
Aklımızı karıştırıyor
Yine erken geçiyor son otobüs
Yaya kalıyor cama yansıyan yüz
Sen böyle değildin
Otobüsler de böyle değildi
Bana bakan pencereye
Ne çabuk küskün oldunuz
Sensizlik bizim bahçeden ibaretmiş
Kan yeşili kokan ağaçmışım meğer
Dirlik kuşları omuzlarımda
Yapraklarımda imtihan soruları
Gezdiğimi sanarak aynı yere varırmışım
Elini uzatma bana dünya
Yalnızlık tokalaşmayı bilmez