Zeynep Naz
@Zynpnazz
Yitik Emanet
Yoksun...
Yoksun işte
Kim bilir hangi cehennemdesin
Hangi şehirde, hangi evdesin
Kulaklarım sesine hasret
Sokaklarım adımlarına muhtaç
Bil ki bu ayrılığı daha fazla taşıyamayacak bu yürek
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kerpiç Ev
Hatırlar mısın
Dört ayaklı sandalye değilken orman
Pencerende kırmızı güller açardı
Sessizce yanından geçerdi gençler
Ayak ucundaki bir çıkmaz
Serinlemek için denize çıkardı
Taş masalara dolanırdı sarmaşıklar
Yeşil bir ülke olurdun
PEMBE PAPATYALAR
PEMBE PAPATYALAR
Bugün yine seni düşündüm
Boylu boyunca uzanıp
Solgun acıların kısık alevine
Radyoda inleyen bir ney sesi
Tutup kolundan, karşıma getirdi Yıllar önce içinden kaçtığım kafesi
Ve aklımda ılık bir acı
Ilk günkü gibi
Çıkageldin kafesten, oturdun yanı başıma
Siyah şalın omuzlarında
Omuzlarında ebemkuşağının bütün renkleri
Elinde müsvette yüreğim
Uzattın bana doğru
"Al" der gibi
Duvar dibinde açmış pembe papatyaları gösterdin
Hatırladım ne kadar sevdiğini
TADİLAT
Bugün çok sert esiyor hatıralar
Akşamdan kalma gürültülü bir lodos alnımda
Şakaklarımda ince bir sızı
Dünü anımsatan, yarını unutturan yük
Moladayken içimde keşif sürüyor
Maraton koşan düşüncelerim derece peşinde
Her biri ayrı kulvarda bitmeyen bir yarış
Hafızam paramparça
Bir fırtına gibi savuruyor içimi
Sallıyor ruhumu derinden
Kaybolmuş mozaiğin bildiğim parçaları
Cama Yansıyan Yüz
Kambur bir sokağı andırıyor
Ağır aksak yürüyor yollar
Üstelik beynine kan gitmiyor güneşin
Merdivenlerden düşüyor acemi aydınlıklar
Karanlıkta kalıyoruz
Arkadaşlar oralı değil
Herkesin elinde çöp
Aklımızı karıştırıyor
Yine erken geçiyor son otobüs
Yaya kalıyor cama yansıyan yüz
Sen böyle değildin
Otobüsler de böyle değildi
Bana bakan pencereye
Ne çabuk küskün oldunuz