Rüzgâr darmadağın ettikçe bulutlar ak kümelerini yitiriyor. O mavi sonsuza kadar kalabilse, o delik sonsuza kadar kalabilse, bu an sonsuza kadar kalabilse-
Mutfak kapısı çarpıyor. Uzakta yaban köpekleri havlıyor. Şeklin yuvarlağı zamanla dolmaya başlıyor; dünyayı tutuyor içinde. Bir şekil çizmeye başlıyorum, dünya şeklin yuvarlaklığının içinde, bense halkanın dışındayım; derken katılıyorum, içinde hapsoluyorum, bütünleşiyorum. Dünya bir bütün, bense dışındayım, bağırıyorum: 'Ah! Kurtarın beni, zaman halkasının dışına sonsuza dek savrulmaktan kurtarın!""