Tarifsiz bir öfke duyuyordum. Her şeye hazırlıklı olduğum halde yine de şaşırmıştım; o iğrenç kimliğiyle karşıma dikilivermesi sanki umulmadık bir olaydı. Duygularımın karman çorman olduğunu anımsıyorum: Ezilmiştim, kurşun yemiş gibiydim, korkunç bir iç sıkıntısı kalbimi sıkıştırıyordu.
Keşke imkan olsaydı da (ki insan tabiatı için bu asla mümkün değildir ) herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köşelerini olduğu gibi açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sıra gelince kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik, dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk.