Bizzat ben şair Nazım Hikmet'i, günün birinde biraz daha yakından tanımak merakına düşecekler olursa, senin mektupların ellerinde anahtar olacaktır. Sensiz ben yarımım. Ancak senin bana verdiklerinle ben tamamlanırım.
Neşemi kaybetmedim sadece kahkaha atmayı unutuyorum. Her şeyde olduğu gibi neşe ve sevinçte, keder ve dertte de dış tezahürlerden, nümayişlerden uzaklaşıyorum.
Günler ağır.
Günler ölüm haberleriyle geliyor...
En güzel dünyaları
yaktık ellerimizle
ve gözümüzde kaybettik ağlamayı:
bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp
gözyaşlarımız gittiler
ve bundan dolayı biz unuttuk bağışlamayı...
Varılacak yere
kan içinde varılacaktır
Ve zafer
artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp
koparılacaktır...
1941, Sonbahar