Jiyan
@_4773
Rabbim bana yeter♡
Fikrimin İnce gülü
Şu anda okuduğu kitaplar
10/10
Beğendi
·11 günde okudu
·2025 4. kitabı
Fesleğen başlamış anlatmaya.
"Bir öğrenci, bağıra çağıra tartışan bir karıkocaya denk gelmiş. Merak edip hocasına koşmuş ve sormuş hemen. 'İnsanlar neden birbirine bağırır?' demiş. 'Aralarında mesafe vardır, birbirlerine seslerini duyurabilmek için bağırırlar...' diye yanıtlamış hocası. 'Peki, aralarında mesafe olmadığı halde, yan yana duran insanlar neden bağırırlar birbirine?' diye sormuş bunun üzerine öğrenci.
Hoca düşünmüş biraz.'İki insan öfkelendiği zaman kalpleri birbirinden uzaklaşır. Kalpler birbirinden uzak düşünce, seslerini yükselterek kendilerini duyurmaya çalışır. İnsan ne kadar çok öfkelenirse sesini duyurmak için o kadar çok bağırır...' diye yanıtlamış hocası.
'Peki ya sevenler nasıl konuşur?'
'İki insan birbirini severse kalpleri birbirine yakınlaşır ve artık sakince konuşmaya başlarlar. Kalpler yakın olduğunda arada mesafeler oluşmaz. Sükunet dolu bir sohbet başlar...'
'Peki ya aşıklar nasıl konuşur hocam?'
'Onlar artık ya hiç konuşmazlar ya da sadece fısıldaşırlar, çünkü kalpleri o kadar yakındır ki, birbirlerine bakmaları bile yeterlidir. Aşıkların söze ihtiyacı yoktur. Onlar sessizliğin.içinde birbirlerinin varlığını hissederek bile sözsüz sohbetler edebilirler...' Çok güzel değil mi?"
Sahi kaç yaşında alışıyor insan bu dünyaya? Kaç yaşına geldiğinde unuturdu bir yaşam amacının olduğunu? Kaç yaşına geldiğinde sanki hiçbir amacı yokmuş gibi yaşamaya alışırdı? kaç yaşında sevmeye alışırdı bir insan ve kaç yaşında yalnızlığa hazırdı?
İnsan, konuşabildiği biriyle hayat arkadaşı olmalıdır derler ya. Bence yeterli değil... Eksik görüş bu. İnsanın hem bıkıp usanmadan konuşabildiği hem de saatlerce birlikte huzur içinde susabileceği bir hayat arkadaşına ihtiyacı vardı.
Bir şey anlatmama gerek yoktu, babama sarılınca her şey geçerdi nasılsa.
İnsan psikolojisi sahiden de çok tuhaf... En küçük bir zorluk karşısında isyan etmeye hazır hemen. Bahaneleri de çok... Karşıma yokuş çıktı hayat beni sevmiyor, ayağıma taş değdi hayat benden vazgeçti, yolu kaybettim, kaderim yanlış yazılmış... Sonu yokki bu şikayetlerin... Unutmuşuz yolun maksadının bir yere varmak olduğunu... Yol üzerindeki her şeyle meşgul bu insanoğlu. Herkes kaderiyle kavgalı bir şekilde... "Şükür..." diyen yok gibi...
İnsan yolunu sevmeli bana göre. Gülün hatırına dikenini de sevmeli... Ne demişti şair:
" Çekemezsen gülün nazını ne dikene dokun ne gülü incit
Cesaretin yoksa sahrada Mecnun olmaya ne Leyla'yı çağır ne çölü incit..."
Bu çağda olsanda anlatsan şimdi Yunus Emre... Sen anlatsan da dinlesek...