“ Sen yoktun o zamanlar, çocukluğumda en çok yağmuru severdim ben. Ne zaman bir dert gelse bana, yağmur yağar, dinler, dokunur, ve topraktan kalkan o kokuyu koklardım. Ateşim sönerdi. Sonra büyüdüm, gözlerini gördüm, yandım, yağmur yağdı, ve ilk kez sönmedim. Ben yağmurdan daha fazla bir seni sevebildim.”
Radyolara eyvallah da,
İlk kez okuduğum kitabın sayfasını çevirken, yüzüme vuran esinti bile seni hatırlatıyor. Anıları geçtim ben...
Yeni olan herşeyde de sen varsın..