Nursel
@_988
Söylemeyi belki de en çok sevdiğim şey, insanların 3 boyutlu olduğu. Fakat kötü bir anımda aklıma gelecek en son şey de bu olabilir. Herkesin birden fazla yönü var ve mutluluk ile mutsuzluk aynı anda var olabiliyor., her şey göreceli.
Reklam
Puan vermedi·128 syf.·
2025 75. kitabı
Ruhum her şıkıştığında onu dizginleyen; Bazen bir deniz, bir gün batımı , bir şiir, bir şarkı , desenli bulutlardan oluşan bi gökyüzü , bir kedi , köpek , küçük bir çocuk, bir gözyaşı veyahut dostla hasbihal , bazen de ruhu sıkıştıran şey bir dost olunca diğer şeyler birer kağıt kesiği sadece.
İçimde yeni bir kişi olmanın verdiği acı var, kabuğum çatladı, kırılıyor yavaş yavaş, içinden çıkacak “ben” tedirgin ediyor şimdiki beni. bilakis alışık değilim bilmiyorum tanımıyorum henüz kendisini, nasıl bir dönüşüm böyle , acısı, sancısı çok fazla , beni korkutuyor bu. Kiminle veyahut nasıl bir şeyle karşılacağımı bilmediğim için sanırım bu korkum , Bir tablo halindeki bütün fikirlerim, tabularım, düşüncelerim , korktuğum, korkmadığım her ne varsa değişecek gibi hissediyorum; iyiliklerim kötülüklerim ,doğrularım ,yanlışlarım değerli bulduklarım veya bulmadıklarım hepsi bir yap-boz parçası gibi dağılmış ve ortaya yeni bir resim çıkacak gibi duruyor bu parçaçıklardan .Şu an o dağılmış parçalarla orada duruyorum sadece , ne zaman ve nasıl olur veya değişimin sonunda ne çıkacağını bilmiyorum ve neye dönüşeceğimi ,tablo nun son halinin ne olacağını bilmiyorum, ürkütüyor beni , Tek bildiğim bi şey var iyi yanımı korumaya çalışıyorum ne olursa olsun , bu benim bende bırakacagım en büyük güzellik , her ne kadar korksam da…veya canımı yaksa bile..
Reklam