“Alim, cahilden daha fazla huşu, haşyet, tevazu ve mesuliyet hissi duyar. O, cahil için cehaleti mazeret sayar fakat kendisini mazeretsiz görür. O, ilim nimeti nedeniyle cahilden daha çok şükretmek durumunda olduğuna inanır. O, örnek olduğu için yanlışlarının daha büyük vebal oluşturduğunu bilir. O, aynı zamanda kendisini cahilleri bilgilendirmek ve onların ellerinden tutmakla da yükümlü kabul eder. Ona göre cahillerin hesabı ve azabı onunkinden daha azdır ve cahillerde kötülük varsa bunun sorumluluğu büyük ölçüde kendisine ve diğer âlimlere aittir.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“İlim de kişide tevazu ve Allah korkusu gibi övülen faziletlerin kazanılmasına yardımcı olur. İlmi arttıkça tevazusu ve Allah korkusu artıyorsa, o kişi doğru yolda demektir. İlmi arttıkça kibir ve emniyet duygusunun kuvvetlenmesi ise kişinin yanlış yolda olduğunu gösterir.”
Kibre sebep olan şeylerin ilki, ilimdir. Esasında ilim, üstünlük sebebidir. Onun için Allah Teâlâ, "Bilenler ile bilmeyenler bir olur mu?" (Zümer, 9) ve "Allah, kendilerine ilim verilenleri derecelerle yükseltir," (Mücadele, 11) buyurmuştur. Bununla birlikte ilim, doğru değerlendirildiği takdirde insanda kibir değil tevazu duygusunu geliştirir.
“Kişi, nimeti Allah'ın bahşettiği bir emanet olarak görür ve o nimeti Allahın razı olduğu şekilde kullanma gayreti içinde olursa bu nimet onun Allah'a karşı şükran hislerini besler ve kalbinde kibir değil tevazunun gelişmesine vesile olur fakat kişi, nimeti kendi çalışmasının sonucu veya imtiyazlı durumu nedeniyle elde ettiği bir hak olarak görürse bu nimet o kimsede kibir hastalığına sebebiyet verir.”