Lɛdʒbɛrc
@_Brkn_X
Hayatım ikiye bölündü, tıpkı depremin ikiye ayırdığı topraklar gibi; bir tarafta çocukluk, sen ve geçmiş anlamma gelen her şey, diğer tarafta girip dolaşmak zorunda olduğum, alacakaranlık, uçsuz bucaksız bir alan: Hayatın kalan kısmı. Ve hayatın bu iki bölümü artık birbirine değmiyor. Ne oldu? Bunu söyleyemem.
Evet, sözler geri dönüyor. Her şey geri dönüyor; şeyler ve sözler bir çember halinde dönüyor, bazen bütün dünyayı dönüyor ve sonra çıkış noktalarına vararak çemberi kapatıyor.
-Gözlerini hatırlıyor musun? Öyle bir bakardı ki adeta hava aydınlanır, alabildiğine aydınlık bir gün olurdu-
Yalnızlıkta insan her şeyle tanışıyor ve artık hiçbir şeyden korkmaz oluyor.
Fakat ruhunun derinlerinde bir sancı saklıydı: Olduğundan farklı olma arzusu. Bu, bir insanın kaderden yiyebileceği en büyük silledir.