Lɛdʒbɛrc
@_Brkn_X
Herman Hesse bu kitabında ideal ve kutsanmış, iyi bir insan yokturu anlatıyor. Kitap da şöyle bir cümle geçiyor; "İnsan, yüz zardan oluşmuş bir soğana, pek çok iplikten oluşmuş bir kumaşa benzer." diyor. Yani Hesse diyor ki insan kişiliğinin oluşması bir inşaa sürecidir. Yıkımlar ve yeniden yapımlardan oluşur. Bu da insanların kendi eylemlerini sorgulatır. Rollerimizin hepsini dengede yürütebilmemiz hayatın akışını kolaylaştırır. Hesse insanın cennet ve cehennemleri diye anlattığı bu kişilik inşaasında bu yıkım ve yeniden yapımlar meselesinde ulaşmak istediğimiz şeyin aslında eve varmak olduğunu anlatıyor ve yolculuk boyunca kılavuzun kalbimiz olduğunu dile getiriyor. Yani bu kişilik inşaasında insan kalbinin dilediği gibi hareket ettiğinde birçok benliği ile karşılaşabilir sonuç olarak yıkım ve yeni yapımlardan oluşan insan ruhunun içeriğinde ki bu benlikler ile tanışmak biz faniler için çok da kolay değildir.
"Kişiliğiniz içine kapatıldığınız bir hapishanedir." demiş Herman Hesse bu sözden yola çıkarak insanın derin yalnızlık, anlaşılamama duygusu ve kendi içerisinde çatışmalarla dolu hayatı sorgularken içimizdeki diğer ben ile karşılaşırız. Bugüne kadar görmezden gelinen bir ruh ile karşılaştığımızda içinizdeki Bozkırkurdu kendini açığa vurur. Kitaba bir ara vererek biraz yazardan bahsetmek istiyorum;
Hesse insana dair, yaşama dair çok öz ve temel şeylerden bahsedip başarılı bir şekilde biz okuyucuya aktaran nadir yazarlardan biri. Hesse de beni en çok etkileyen şey insan merkezli bir yazım dilini kullanıyor ve eril dili kullanmıyor olması. Üstelik Hesse iki dünya savaşı görmüş insanlık tarihinin en korkunç dönemlerini, en korkunç olaylarına tanık olmuş. Buna rağmen çok yumuşak bir dili var, çok hümanist bir dili var. Ama insanı merkezini almayıp doğayı ve diğer
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ürkek bir serçe gibi eğme başını
Kaldır başını ve dimdik dur
Bu senin değil,ülkemin ayıbı
Hırpalanmış yerlerinden öperim çocuk
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet Ran
NedenŞiir
Bilmem neden tutkunum sana
Neden yangınım ölesiye
Her sabah gözlerimi açınca
Neden ilk sen gelirsin aklıma
Yaşamaktan önce
Neden sensiz soğuk ellerim
Söyle neden
İçim üşüyor sensiz her gece
Bir ay doğar yücelerden, yücelerden
Beni seni düşünürüm
Ay ışığı olur dolarsın içime
Bir bulut geçer göklerden
Ben seni hatırlarım
Bulut bulut yağarsın gözlerime
Sonra serin bir rüzgâr eser
Bir martı süzülür enginlere
Seni özlerim neden
Bahar geldi bak
Ağaçlarda bir cümbüş, bir kıyamet
Şen şakrak dallarda kuşlar
Benim içimde bu kahır, bu hüzün neden
Neden bu sel gibi gözyaşları
Bu ümitsizlik neden
Gel artık
Gel de bir bak gözlerimin içine
Her şeyi anla sevdiğim
Ben söylemeden
"Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var
seni özlemenin, anlatılmaz.
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.
Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!"
