Ben sadece... birine kendimi tamamen adayacak kadar güvenmekte sorun yaşıyordum. Bana zarar verme potansiyeli olan her şeyden kendimi birkaç adım geride tutmayı başarmıştım. Ve bunun da iki genel sonucu olmuştu. Ya arkasını dönüp giden ya da arkada bırakılan oluyordum. Ama en azından bir bütün olarak sağ çıkmayı başarıyordum.
Annem bana, kafamda çözüme ulaşmamış şeyleri öylece bırakmamam gerektiğini gayet net bir biçimde öğretmişti. Onları görmezden gelmek ve kendiliğinden gitmelerini beklemek akıllıca bir tutum değildi. Çünkü asla gitmezlerdi. Er ya da geç -en beklemediğiniz anda- üzerinize çullanır ve izin verirseniz beraberlerinde sizi de derinlere sürüklerlerdi.