Ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiç birinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil...İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
Benim nazarımda genç olmakla ihtiyar olmak arasında bir fark yoktur.Belki ihtiyarlık,bu manasız sürüklenmeyi sona yaklaştırmış olmak bakımından, daha da iyidir fakat bazı şeyler var ki,onları yüklenmek için yaşlı omuzlar kâfi gelmeyeceğe benziyor.