Dostum, kimse kaçıramaz seni buradan ve sen değilsin her şeyin sorumlusu. Duvarda delikler açarak ışığa koşan termitler gibi inşa ettin sen huzurunu. Burjuva hayatın güvenli suları, tekdüze hayatın ve taşra hayatını boğan törenler arasında büzüşmüş, sıkışıp kalmışsın. Gösterişsiz kale duvarlarını rüzgarlara, med cezirlere ve yıldızlara karşı yükseltmişsin. Büyük sorunlar üzerine düşünmek istemiyorsun, insanlığın halini unutmak için yeterince uğraşmışsın zaten. Serseri bir gezegenin sakini değilsin ... Henüz vakit varken kimse tutup sarsmamış seni omuzlarından . Şimdi şekillendirdiğin o balçık kurudu, katılaştı; içinde uykuya dalmış müzisyeni, şairi ve belki de başlarda içinde yaşattığın o gökbilimciyi kimse uyandıramayacak artık.