SAVCI:
“Hiç doğmamanı dilerdim!”
MELİZ :Elzem sona mı geldik?
ELZEM: “Korkuyor musun?”
MELİZ:“Korkuyorum ama ölmekten değil.” Seni yalnız bırakmaktan korkuyorum. Seni burada bir başına bırakırsam nasıl çıkarım Itır’ın karşısına? Canından çok sevdiği ablasını kaderine terk ederek nasıl gideceğim?”
Ölelim mi istiyorsun?”
“Ölelim diyorum abi."
Peki, sen benimle ölmeye var mısın?
“Bana bir sebep vermeden mi?”
Sebep olmadan benimle ölmez misin?”
Ben sebepsiz yere hiçbir şey yapmam, Elzem.”
“Itır yapardı.” Bu yüzden bunları senin için değil, Itır için yapıyorum çünkü ben ölelim dediğimde Itır, saatini söyle diyecek biriydi.”“Sen ölseydin üzülürdüm, Sıraç.” Ama sadece üzülürdüm. Tüm ailem, dostlarım hatta Savcı bile ölse sadece üzülürdüm. Ancak Itır için üzülmekten çok daha fazlasını yaparım ve yapacağım!” “Sen benim tüm dünyamsın, Elzem? diyen bir kız için tüm dünyayı yakardım ve yakmıştım.
“ SANKİ HİÇ DOĞMAMIŞ , HİÇ YAŞAMAMIŞ VE HİÇ SEVMEMİŞ GİBİ BANA DAİR HER ŞEY SİLİNDİ TÜM HAYATLARDA. KlSACASI BEN SİLİNDİM . BU GİDİŞİMİN BİR DÖNÜŞÜ YOKTU, BİLİYORDUM VE BUNU GÖZE ALIYORDUM. BUGÜN GÜNEŞ, AY İÇİN KENDİ IŞIĞINI YOK ETMİŞTİ
Git Elzem Akay,” Benden her şeyimi almışken kendi insanlarım da al ve geldiğin yere dön.” “Git,seni hatırlatan her şeyi de alıp git.”
“Sonsuza kadar çıkacağım hayatından,”
“Söz veriyorum, bir daha dönmeyeceğim sana.”
Umarım bu sefer verdiğin bir sözü tutarsın,”
Uzun yıllar sonra tuttuğum ilk
sözün bu olacağını bilseydi acaba yine bunları söyler miydi?