Yine bilmediğim o yollardayım. Akşam olmak üzere, hava kapalı... başımı yukarı kaldırdığımda bulutlar sanki bir şeye kızmış gibilerdi. Belki de yukardan insanlara bakınca kızmakta haklılardır. Arada bir duyulan gök gürültüsüyle bana bir şeyler anlatmak istiyorlardı. Anlatın bana dedim. Niye böylesiniz? Dünya çok mu kötü bir hâlde? Bulutlar bana cevap vermek ister gibi gözyaşlarını dökmeye başladı. Uzun Bir süre onlar ağladı ben izledim. Ve işte o zaman anladım. Dünyayı mahvetmişiz, yok etmişiz