Duygularımın darmadağın olduğu bir hafta geçirdim.Böyle zamanlarda hep uyuyarak geçirirdim normalde ama uyuyamıyorum artık.
Yanlış yaşıyorum sanki böyle korka korka...
Belkide artık böyle yaşamak istemiyorum zor bir gün geçirdiğimde uyuyarak değilde hıçkıra hıçkıra ağlayarak kusuyorum o zehri.
Yeni bir ay iyi dileklerde bulunumayacak kadar umutsuzum hâlbuki bir müslüman umutsuz olur mu?
Şu yazdıklarımla dıştan gözüken benin hiçbir alakası yok.Ne acı...
Özlemek çok ağır bir duygu ve bu duygunun altında harap oluyormuş gibiyim.Ailemi özledim o kaoslu, heyecanlı,bol muhabbetli güven ortamını özledim maviyi özledim onunla sabahlara kadar konuşmayı özledim eski neşemi özledim anneanemi özledim.Özledigim ölüler var.
Bu kadar Gülen birinin içinde bu kadar acıyı barındırıyor olması ne büyük ikilem.