Kendimi taşıyamayacak kadar
yorgunum bu aralar.
Ne denizin mavisi huzur veriyor,
Nede gök yüzündeki yıldızlar.
Kalabalıkta kaybolup yalnız kalmak istiyorum! fakat, ikisini de beceremiyorum.
Uyumak ızdırap, uyanmak an meselesi.
Hiç güneş doğmasın istiyorum
Belki, çivi çiviyi söker diye gel gitler için de yaşıyorum.
Tabi buna yaşamak denirse..
Lâkin :
Asla ama asla,
Bu çaresizliğimden cesaret almayın!
Çünkü,
En güçlü anımdır yalnızlığım..
🅙🅘🅨🅐🅝
Her cellad öldürdüğü kurbanının yaşayıp yaşamadığını merak edip, tekrar arar ve
Bu soruyu sorar;
Nasılsın ?
Ölmek kolay da,
Asıl zor olan
Tekrardan sevebilmektir bir Celladı.
🅙🅘🅨🅐🅝
Yeni başladım ilk başlarda biraz sıkıcı gibiydi 462 sayfalık bir kitap okuyamam diye düşündüm ama sayfalar ilerledikçe keyifli olmaya başladı. Sanırım alıştık bir birimize :)