MAHZUN BİTEN BİR ŞARKI
Kurak bir ilkbaharın koynunda filizlenip
Yüreğimi süsleyen "gül"dü hicranım benim
Misk-ü amber kokulu bir semadan seslenip
Kapkaranlık geceme güldü hicranım benim.
Nice bin kez tutuştum ateşiyle sevdanın
Küle döndüm, zamansız gurbetinde ferdanın
En tâlihli mahkûmu ben miyim zindânın
Kollarını açarak geldi hicranım benim
O ne müthiş cazibe, yıldızları deliyor
Kınalı saçlardan kahkahalar geliyor
Bir bakışı kavrulan ruhumu gölgeliyor
Aklımı başımdan aldı âh hicranım benim
Hücre hücre kuruyup mecnun bir çöle döndüm
Perdelendi gözlerim; ıssızlığa büründüm
Bunaldım, acze düştüm, kuytularda süründüm
Dâre çeken celladım oldu hicranım benim
Kitaba Dair Notlar:
#301339367 Sayfa 48 - Birey Yayıncılık, 1. Baskı, 1998