Bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
O ki, şimdiden baharı beklemeye hazırlanıyordu: Kar erir erimez esrarengiz ışığın yeniden belireceğini, küçük siyah noktaların yeniden gidip gelmeye başlayacağını, umudun yenide doğacağını düşünüyordu.
Drago, uzun vadede müthiş bir intikam almayı düşünmekte, önünde sonsuz bir zaman süresi olduğuna inanmaktadır, böylece gündelik yaşam için verilen bayağı mücadeleden vazgeçmiştir. Tüm hesapların cömertçe verileceği günün geleceğini düşünmektedir.