İşler yolunda gitmediği zaman gözlerimi kapatır,uykuyu çağırırdım. Uyku gelene kadar da hayal kurardım. Kötülerin hiç kazanamadığı kötülük yapanların cezalarını buldukları hayallerdi bunlar. Hayatta yenemediklerimi hayallerimde yenerdim . Bu hayallere o kadar inanırdım ki bugün bile onların peşinden koşuyorum kötülerin hiç kazanamadığı, kötülük yapanların cezalarını hep buldukları gerçek bir dünya için.Kötülüklere alışmaktansa iyi bir dünyanın hayalini kurmak daha gerçekçi değil mi ?