Dilay
@_Maya_
144 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
8/10
9 günde okudu
·2020 25. kitabı
Reklam
Gerçekten yalnızdı. Ve hep öyle kalacaktı.
Shadow and Bone üçlemesinin sonuna gelmiş bulunuyoruz, dostlar. Baştan söyleyeyim, uzun mu uzun bir inceleme olacak. Birinci kitabı bitirdiğimde beraberinde diğerlerini de almadığım için pişman olmuş ve yeterlilik sınavımın da yaklaşmasıyla seriye ara vermek zorunda kalmıştım. Halbuki bana Rusça grameri ve klasik dünya edebiyatının arasında sıkıştığım bir dönemde "oh" çekmek gibi gelmiş, beni rahatlatmıştı. Bir arkadaş daha incelemesinde bahsetmiş, serinin ilk kitabını beğensem de fazla etkilenmemiştim ama son iki kitabı bitirene kadar uyuyamadım. Ciddiyim, son kitabı öğlen okumaya başlayıp sabah dört sularında bitirip uyudum. Grishaverse geniş bir evren ve sevilen YA (Young Adult/Yetişkin Edebiyatı) roman yazarlarının da (Rick Riordan ve Veronica Roth) desteğini almış yazılma sürecinde. Ülkemizde fazla bilinmese de dünyada hatırı sayılır bir popülaritesi olan bir seriden bahsediyoruz. O yüzden hakkını vermek gerekiyor, Leigh Bardugo'nun usta karakter yaratıcılığının eşliğinde gayet keyif alınabilir bir seri. Şimdi gelelim son kitabın incelemesine, SPOILER uyarımızı da yapalım.
Kitabın böyle bitmesini beklemiyordum. Gerçekten. Darkling'in (Evet, Karanlıklar Efendisi demeyi reddediyorum çünkü bu çeviri karaktere hakkını vermiyor), bir şekilde yenilmesi gerekiyordu ama Alina'nın, göğsüne Malyen'in kanı bulaşmış bir bıçağı saplamasıyla öleceğini düşünmemiştim. Dramatik bir son olduğu kesin, özellikle ölürken katilinin gözyaşlarını silip kendisinin ismini söylemesini ve onu yalnız bırakmamasını istemesiyle en sevdiğim villian ölümleri arasına girdi. Darkling zaten başından beri çok iyi bir villiandı. Soğukkanlı, karizmatik ve kararlı olması onun genel "kötü karakter" sınıfına koyarken, onu diğerlerinden ayıran şey gereksiz yere kan dökmemesi oldu. Alina'yı acımasız ve
"Aleksander," diye fısıldadım. Bir çocuğun adıydı bu. Artık kullanılmayan. Neredeyse unutulmuş.''
"Uzak tutmaya çalıştım ama umut üstüme geldi; bu o kadar şiddetli bir özlemdi ki sonunun beni mahvedeceğini biliyordum."
"Bir daha," dedi. "Adımı bir daha söyle."
Kadimdi, biliyordum ama o an sadece bir çocuktu; çok zeki, gereğinden fazla güç bahşedilmiş, omuzlarına sonsuz bir yük yüklenmiş.
"Aleksander."
Gözleri kırpışarak kapandı. "Yalnız kalmama izin verme," diye mırıldandı."
Reklam