Ayşe
@_MeL_7
Gökyüzüne düşüyorum, Dante.
18 Nisan 2002
20 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Her gün biri gelip içimde usulca filizlenen yaşama sevincinden bir parça koparıyor. Açan çiçeklerimi birer birer yoluyor, umut diye gökyüzüne saldığım kelebeklerin kanatlarını sessizce kırıyor. İçimdeki bahar eksildikçe dünya biraz daha renksizleşiyor. Biliyorum; bir gün geriye yalnızca rüzgârın dolaştığı sessiz bir bahçe kalacak. Ama ben, avuçlarımda sakladığım son tohumları toprağa bırakmaktan, son yaprak düşene kadar umutla nefes almaktan vazgeçmeyeceğim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazıları için insan yaşamı yalnızca bir düşten ibaret, nereye gidersem gideyim, bu duygu benim de peşimi hiç bırakmıyor. İnsanın faaliyet içindeki, araştıran yeteneklerinin engellenerek sınırlandığını görünce; tüm mesleklerin zavallı yaşamımızı uzatmaktan başka bir amacı olmayan gereksinimleri karşılamaya yaradığını ve bir de arasında sıkışıp kalınan duvarlara renkli figürler ve aydınlık manzaralar resmedildiği için meraklarımızla ilgili bazı noktalardaki tüm avuntuların yalnızca düşsel bir teslimiyet olduğunu gözlemlediğimde bunların hepsi Wilhelm, beni dilsizleştiriyor. Ancak kendi içime dönersem bir dünya buluyorum! Yine tasvir ve etkin bir güçten çok, sezgi ve belirsiz bir arzuya yer veren bir dünya bu. O zaman her şey birbirine karışıyor ve arkasından düşler içinde dünyaya gülümsemeyi sürdürüyorum.
