Aslında karaktersiz olmak da bir başarıdır. İnsan dünyaya karakterli bir özle gelir ve karaktersiz olmayı zamanla, kendi çabasıyla öğrenir. Bu yüzden alçalmak, göründüğünden daha büyük bir gayret ister.
Yorgunluk, sadece bedenin yükü değildir; bazen umudun çok uzaklardan gelmesini beklemekten de yorulur insan. Ama bilirsin, en ağır yorgunluklar bile taze bir ümidin tek bir gülüşüyle unutulur.
Hayatı sadece maddiyattan ibaret sanan o 'bilgili cahillere' üzülüyorum. Kitap okumayı fuzuli bir harcama sanırken, kendi zihinlerinin ne kadar yoksullaştığını göremiyorlar.