Divân edebiyatı, Arapça ve Farsça'nın özellikle kelime hazinesinden yararlanmış ve belki de anlaşılmazlığının en güçlü eleştiri gerekçesi olarak da bu durum gösterilmiştir. Halbuki bu edebiyatın yararlandığı en büyük ve zengin hazine Türkçe'nin şâire sağlamış olduğu imkanlardır. Divân edebiyatı şâir ve yazarları, yukarıda belirtilen "İmge Yaratma Yollarıyla" bir "şiir dili" yaratmışlardır. Her beyti ayrı ayrı işlemek üzere; teşbih, istiare, kinaye, telmih, hüsn-i ta'lil, mecaz-ı mürsel gibi sanatlarla meydana getirilen mecazlar, söz ve anlamı adeta bir uçurtma gibi, his ve hayal dünyasında uçuruyor, yeni imgeler, mazmûnlar yaratıyorlardı. Böylece bir ideal dünya kuruyorlar, bu kurmaca dünyada güzellikleri yaşıyorlardı.
Sayfa 282 - Şule Yayınları, Temmuz, 2017.