Mukaddes Karakullukcu Tobaz

“Hayat nasıl da ayırıyor anneyi evlattan, kardeşi kardeşten… Herkesi kendi derdiyle bir kafese sıkıştırıyor. Görsen de anlasan da uzananmıyorsun. Anladım ki bir tek ayak bağı olmamayı becerebilirsem, iyi gelirim onlara. Yük olmasam, belki o zaman faydam olur. Bana yer yok. Anladım.”
Reklam
“Herkesin derdi ötekine masal gelir, öyle değil mi?”
“Dönecek yeri olanlar terk etmekten korkmuyorlar belki de.”
“Hiçbir şey birdenbire olmuyor.Her şeyin bir evveliyatı var.”
“Dünyadaki tek kimsesiz kimse olmayı, dünyadaki pek çok kimsesizden sadece biri olmayı tercih ederdim.”
Sayfa 43·Kitabı okudu