Enes Saraç
@_N_S
Uyarım içimin sesine, varsın bozuk olsun pusula...
Reklam
Aydemir ve Türkeş, kim daha önce kalkıp ihtilal yapacak diye birbirlerini kollarken, bir yandan güvenlik örgütleri, öte yandan da İsmet Paşa’nın hafiyeleri bu iki lideri kolluyordu. Her ikisi de akşamları çubuklu pijamalarını giydikten sonradır ki, İsmet Paşa, Pembe Köşk’te eşine sesleniyordu:
-Mevhibeee, çizmelerimi çıkart. Talat bugün de uslu duracak!…
O dönemde de, “ihtilâle teşebbüs” Anayasa ve yasalara göre suçtu… İhtilal yapmak ise “vatanı, milleti kurtarmak” fiilinden, sayılıyordu, cezası yoktu. Yeter ki, o ihtilal “teşebbüs” aşamasında kalmasın…
Bir yandan yurdumuza saldırmış Yunan ordusu ile ölüm-kalım savaşına girmiş iken öte yandan yerlerine o işi yapacak yetişmiş Türk memur bulup koyamadığımız için, cepheye askerlerimizi ve cephanelerini taşıyacak olan Demiryolları işletmesindeki baş ve önemli görevlerde, yalnız hristiyan azınlıkların değil; doğrudan Yunan uyruklu olan kimselerin hizmetine dahi bel bağlamak zorunda kalışımız gibi bir durumun, dünyada eşi ve örneği, herhalde, görülmemiş olmalıdır. Aradan elli yıldan çok bir zaman geçtikten sonra, bugünkü koşullar içinde anlaşılması bile kolay olmayan bu durum; ulusumuzun o zamanki çaresizliğinin, bahtsızlığının ve bundan başka Demiryolu İdaresinin karşılaştığı güçlüğün, tek başına, acı bir ifadesi olmaktadır.
Mustafa Kemal ile beraber geçirdiğimiz, okul ve genç subaylık hatıraları burada sona ermektedir.
Başımızdan siyaset fırtınaları ve aramızdan kara kedilerin geçtiği oldu. Fakat dostluğumuz asla bozulmadı. Ölünceye kadar iki yakın arkadaş olarak kaldık. Ben bu arkadaşlıktan daima gurur ve iftihar duydum.
Sevgili sınıf arkadaşım, muazzez kardeşim Atatürk, nur içinde yat.
Reklam