Parası olan da mutsuz, aç olan da.Annesi olan da mutsuz, olmayan da...Eksiklik varken varlığının kıymetini bilmemek de...Kimse varoluşuna, sağlıklı oluşuna şükretmiyor, hep daha fazlasını istiyor.Halbuki nefs asla doymuyor.
Bir babanın evladına en büyük armağanı ahlâklı evlat yetiştirmek olmalı.Sadece sabahtan akşama kadar bir ekmeğin peşinde koşmak değil.Amaç gönlünü doyuracak, ruhunu doyuracak, tek başına da yeni hayatlar kurabilecek, mücadele edebilecek, sabredecek ve şükredecek evlatlar yetiştirmek olmalı...